Evvel Refîk Bade’l-Tarîk

Şükür dolu kalbim ile niyet ettim yazmaya, gayet yoğun gayet yorucu birkaç günün ardından. Paylaşmak istediğim ise bu birkaç gün içerisinde beni düşündüren ve iyi hissettiren bir mesele.

Sözlük anlamına gönlümden, hayatımdan, tecrübelerimden bir şeyler ekleyerek anlatacağım benim için Refîk’in ne demek olduğunu.

Refîk; çıkarsız sevilen, şüphe edilmeyendir. Annenin sıcacık eli, babanın gözleridir. Dosttur.

Dost; annedir, babadır, kardeştir ya da kan bağının olmadığı bir başka kimsedir belki çocuğun belki de eşindir.

Hayatın akışına en güzel şeyleri katandır, dost. Sığınabildiğin limandır ve aynı zamanda yoldaşındır, dost.

Ne güzel söylemiş eskiler: “Evvel refîk bade’l-tarîk. (Önce yoldaş, sonra yol.)” Refîk’imizi bulduktan sonra tüm yollar berraklaşır, sağlam basarız adımlarımızı. Yalnızlığın Allah’a ait oluşunda anlarız dosta, yoldaşa duyduğumuz ihtiyacı. Biri olsun isteriz yanımızda. Kocaman dünyada yalnız olma hissi telaşlandırabilir bizi, içinde bulunduğumuz anı paylaştıkça var hissederiz. Bir başarımız annemiz, arkadaşımız, kardeşimiz sevindiğinde önem kazanır bizde; bir üzüntümüzü babanın merhametli bakışları def eder yahut dostun sözleri su olur da serpilir yüreğimize. Bir işe girişirken ya da bir yola çıkarken önemlidir yanımızdaki tam da bu sebepten. Hayat, içinde barındırdığımız güzel yüreklerle girer yola. Gözümüzü açtığımız vakit dünyaya iki yol arkadaşı karşılar bizi, böylece çıkarız hayat yolculuğumuza. Anne elini tutarak arşınlanır yollar, uçarız babanın güvenli kollarında.

Günlerden biri diğerini ardında bıraktıkça yeni yol arkadaşları eklenir yolculuğumuza. Zamanda bırakılan ayak izleri ikiye, dörde katlanır. Zaman paylaşılır dostla, paylaştıkça da çoğalır, kıymetlenir. Hayat yolunda neler alırız dost’tan ve neler veririz dost’a. Yapmaya niyetli olmadığımız bir işi “Arkadaşlık pekey demekle kaimdir. / Mehmed Zahid Kotku (Rh.a)” diyerek sırf dost için yaparız kimi zaman. Bir şey verirken dost’a çok şey katarız kendimize.

Gün ışığıdır dost; aydınlatır yolu, çekip kurtarır bizi derin karanlıklardan.

Velhasıl kelam; önemlidir dost. Yoldaştır hayata. İhtiyaç duyulandır ve hiç bırakmayandır.

Elbet bazı zamanlar; bir insan, bir kelam yahut bir başka şey olmayabilir yanımızda ama yalnız değilizdir hiçbir zaman çünkü cismi olan değildir Dost.

Kalbi kuşatandır, O.

El açtırıp diz çöktüren ve asla yolda bırakmayacak olandır, O.

Şüphesiz en iyi yoldaştır, O.

Ağustos 2016

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s